In Memory of Avigail Cardona

I have mentioned this in my previous blogs. There are two things I hate doing in my life: saying goodbye and surprise. The death of my friend Avi came as a surprise to me and is one of the most painful goodbyes I had in this decade.

I met Avi in 2003 in my previous call centre job. Having an equally strong personality as I do, we didn't click immediately. But as the years go by, our common interests became the foundation of our deep-rooted friendship which I must say made impact to my life. We started as a group but ended up with only four loyal and loving friends - Avi, Gladys, Armi and me.

We start our everyday shift by sharing merienda she brings everyday and end up our stressful nights by dropping at McDonald's to ease our burdened hearts. She was outspoken and never fails to correct you if you are wrong. And who would ever forget her "flashlight" eyes when she's upset.

She was my concert buddy: singing til our lungs go out, we never missed a videoke night without singing our national anthem: Through The Fire. She was our bank: she's very frugal to her finances. She was our warrior, a frontliner when we needed a knight to defend us. Avi was my laugh-mate while watching Vice Ganda on stage. She was and she did live her life in its fullest. And she was my friend.

Nine years of friendship is too short for us. So forgive me Avi for I can never say good bye to you. But I am letting you go for you are now with out Saviour. I trust you will be our nearest connection to heaven.

Since you are there, tell the Lord to take care of your dearest ones on earth.

I have never thanked you for everything so I pray that you will read this from heaven. My sincerest thanks for sharing your life with me. I will surely miss you...

I don't intend to see you anytime soon but in God's time let's meet and continue our friendship.

Cream Dory in Stir Fried Vegetables

Recipe Blog number 2

Cream Dory fillet

String Beans

Sibuyas

Bawang

Oyster Sauce

Flour

Asin

Paminta

Bread Crumbs

Timplahan ng asin at paminta ang cream dory. Pahiran ng konting harina, bago ipagulong sa bread crumbs. Iprito at isantabi.

Igisa ang bawang at sibuyas. Pag brown na, ilagay ang string beans atsaka muling igisa hanggang sa half-cook na ang gulay. Lagyan ng oyster sauce. Budburan ng paminta. Takpan hanggang sa maluto ang gulay.

Ipatong ang napritong isda sa ibabaw ng gulay bago ihain.

Pork Hamonado with Onion Rings

Marunong din po ako magluto. Hindi lang mukhang onion rings ang picture pero heto ang mga recipe ko:

Pork Kasim

Tomato Sauce

Pineapple Juice

Laurel Leaves

Tubig

Asin

Paminta

Timplahan ng asin at paminta ang kasim. Pagkatapos, bilutin ito ng pahaba. Itali ang buong katawan ng pisi para hindi ito maalis sa pagkakabilog. Ilagay sa kaldero o kawali depende sa haba ng karne. Lagyan ng tomato sauce, pineapple juice (mas madami sa pineapple juice), kalahating basong tubig, asin at laurel. Pakuluan hanggang sa lumambot ang karne.

Hanguin ang karne at ilagay sa baking dish. Lagyan ng pineapple juice ang baking dish at ipasok sa oven hanggang sa matutuyo na ang pineapple juice. Palamigin bago hiwain.

Onion Rings

White Onion

Asin

Paminta

Itlog

Konting Tubig

Paghaluin lahat ng ingredients bago ilagay ang sibuyas. I-deep fry sa mantika. Hanguin pag nag-brown na. Patuluin sa paper towels ang ekses na mantika.

Coron, Palawan

Tuesday, October 18, 2011 ang flight ko nun sa Palawan. As early as 10AM, handa na ako at nakapag-baggage check in na ko sa counter ng NAIA Terminal 3. Sa sobrang aga ko, naghintay ako ng matagal sa mga kaibigan ko na kasama ko papuntang Palawan. Super-excited ako kahit na ang flight ko ay 1215 pa. Pers tym kasi.

Sa Airport na ako dinatnan ng gutom at dun ko na din tinapos yun. Salamat sa delayed flight, ala-una na umalis ang eroplano papunta ng Palawan. Mabilis lang ang flight. 1355PM nasa Francisco B. Reyes Airport na kami. Mula sa itaas ng eroplano, makikita na ang pinagsamang ganda ng lupa at dagat ng Palawan. Wag mo na itanong kung gaano kaganda dahil hindi ko tiningnan. Takot ako sa heights, baka mahimatay pa ko. Salamat sa katabi ko, may picture naman ako.

Nag-stay kami sa Princess of Coron. May swimming pool na dun. Maganda yung room namin kasi isa yun sa pinakamalaking room doon. Malamang 5 kami, alangan naman sa maliit na room lang kami di ba? Pagka-check in, hindi na namin sinayang ang pagkakataon na libutin ang Coron Town. Kahit matirik ang araw, nilakad namin mula sa hotel papuntang town proper. Namalengke kami ng pagkain para sa Island hopping namin sa susunod na araw.

Sa sobrang pagod, nagutom kami at naghanap ng makakain. Napadpad kami sa napaka-tahimik na kainan na ang tawag ay Manneken Pis. Maayos ang ambience, mabait ang server, masarap at madami ang serving ng pagkain. Yum, yum! Bumalik na kami sa hotel pagkatapos para sa walang sawang swimming.

Day 2. Alas-5 pa lang gising na ako. Hindi dahil sa maaga ang alis namin, kungdi dahil sa sobrang lakas ng aircon sa kwarto. Halos mangisay na ako sa ginaw! Pero ayos lang un kesa walang kuryente, nung day 1 kasi namin nag-brown out pa. Hahaha.

At 630AM, nasa port na kami para hintayin si Kuya Bodok (bangkero). Ayun in 30 minutes, nasa laot na kami para sa napakasarap na Island hopping.

First stop namin ay sa Siete Picados. Sa gitna ng dagat huminto ang bangka. Natakot pa nga kami nung una. Wala kasing pampang na puedeng puntahan. Pero nawala ang takot namin ng simulan na namin ang paglubog sa dagat. Snorkel to the max kami. Sobrang ganda ng corals dito. As in super ganda. Yun lang madami ding sea urchin dito.

Next stop: Kayangan Lake. Kailangan paghandaan ng husto ang pagpunta dito. Kasi naman para ka na rin nag-work out bago makapunta sa napakagandang lake na ito. Kailangan mong umakyat ng bundok dahil ang lake na ito ay nakatago sa likod ng bundok -- magical di ba? Kung sa Siete Picados ay maganda ang corals, dito naman solid rock formations ang makikita mo. Dito ako nag-enjoy ng husto. Kasi naman, malinaw na makikita ang mga rock formation sa ilalim ng tubig.

Pagkatapos dito, Barracuda Lake naman kami. May hiking din na kasama bago makapunta sa lake pero parang isang tambling lang naman ang katumbas nito. Bluish near to pitch black ang tubig dito, masyadong malalim at di ka makakakita ng rock formation sa ilalim ng tubig. Sa halip ung paligid nun ang may formation. Para kang nasa malalim na batya ng tubig pag nagpunta ka dito. Sabi ng bangkero, nasa 70 feet daw ang lalim, pero parang di ko naramdaman dahil sa vest na suot ko. Pakiramdam ko marunong na ko lumangoy! Bongga!

Magtatanghalian na nun. Kaya stop over na kami sa Beach 91. Salamat naman at nakakita na din ako ng pampang at buhangin. Dito kami kumain. Di kami nagluto kasi sa bangka meron ng nagluto para sa amin -- parang cruise lang di ba? Sa beach na din kami nag-swimming. Ang linaw ng tubig at makikita mo ang isda na lumalangoy. Ang kaso, bawal daw hulihin ang mga ito. Ang buhangin parang asukal kaputi. May gubat din sa paligid ng beach at may mga unggoy dun. At least hindi taong unggoy di ba?

Nung medyo nahimasmasan na kami, pumunta naman kami sa Skeleton Shipwreck. Bukod sa Kayangan Lake, heto pa ang isa sa mga paborito ko. Gaya ng mga unang adventure, huminto na naman kami sa likod ng dagat para makapag-snorkel. Malalim dito. At para sa katulad ko na hindi marunong lumangoy, isang challenge ang pagpunta sa gitna para makita ang skeleton ng barko. Salamat na lang sa mala-isdang paglangoy ng aming bangkero, nakita ko ang paraiso sa ilalim ng dagat. Isang kahoy na lang ata ang natira dun sa skeleton ng barko. Pero kitang kita ang lalim at ganda ng mga corals. Ang mga isda dun, akala siguro halaman lang kami. Paano kasi sumasabay sa paglangoy namin. O di kaya tingin ng isda tao sila?

Last stop: Twin Lagoon. Kagaya ng Barracuda Lake, pitch black din ito. Kung sa paanong dahilan, bakit kaya may dalawang lagoon ang naroon na magkasama? Hmm.... siguro friends sila. Kung sa previous adventure hiking ang main equipment, dito swimming lessons ang dapat dala mo. Kasi naman, kailangan mo lumangoy para lang makapunta sa lagoon. Haha! Malayong languyan ito. At nakakatakot na lumayo ka pa dahil baka di ka na makabalik pa. Pero napakaganda talaga.

Pagbalik ng hotel, naligo at nagbihis lang kami para lumabas at kumain ulit. Masarap ang pagkain sa Kawayanan Grill sabi ni Manong Tricycle. At di naman sya nagkamali. Yun nga lang medyo may kamahalan ang pagkain dito.

Day 3. Gumising ulit kami ng maaga. Inakyat namin ang Mount Tapyas. Walking distance lang ito mula sa hotel namin. Nakalimutan ko na kung gaano kataas ito. Pero dahil sa acrophobic ako, katakot takot na lula ang naramdaman ko sa pag-akyat sa tuktok. Ayon, di naman nawala ang phobia ko. Ang tuktok na yun ang nagsisilbing summary ng Coron. Mula dagat, hanggang bundok makikita dito. At napakataas pa lalo nung krus sa tuktok. Hindi ko na nilingon pa at palagay ko gugulong na ko sa lula pag ginawa ko yun.

Tagaktak ang pawis namin pagkagaling dun. Nagpunta kami sa Maquinit Hotspring pagkatapos. Php200 ang renta ng tricycle. Medyo malayo sa town proper. Lublob na agad ako para matanggal ang lamig sa katawan. Walang tao dun maliban sa amin. Kasi daw, hapon hanggang gabi daw kung dumayo ang tao dun. Mainit na nga ang araw, mainit pa tubig. Mabuti na lang hindi naluto ang taba ko.

Lunch at Lolo Nonoy's. Mura at masarap ang pagkain dito. Mabilis pa i-serve. The best ang halo-halo dito.

Lumipat na din kami sa Coron reef. 2 na lang kasi kami naiwan at pabalik na din kami Manila the following day. Napakabait ng may-ari ng lodging house na ito. Heto ata ang pinaka-murang accommodation sa Coron. Plus ang breakfast nila ay 100php/head -- buffet style. Sarap! Dumaan din kami sa Kasuy Factory kaya lang wala pa daw luto e. Akala ko ang factory ay malaking factory. Hindi pala. Malaking bahay ito na may lutuan ng kasuy. Sila ang nagsu-supply sa buong Coron.

May gimikan din dun: Subasco Bar. Mabait ung owners nun. Hindi naman sya disco house na gaya dito sa Manila pero maayos at malinis naman dito. Masarap din ang pagkain. Ang mga may-ari nito ay ang may-ari din ng Kawayanan Grill. Best highlight dito: yung aso nung co-owner. Sobrang sweet nung aso. Gusto ko sya iuwi. Mabuti na lang may aso na ko.

Day 4: Cancelled ang flight. Karaniwan na daw ito sa Palawan. Ayun, sinagot ng Airline ang food and hotel accommodation namin sa Dayaronan Lodge. Hotel-class ang mga rooms dito. May swimming pool din. May art and crafts shop sa labas (Asiano Arts and Crafts) na may super bait na owner. Gusto sana namin mag-swim pero napagod at na-stress talaga ako dahil sa delayed flight na yan.
 
Day 5: Nilibot namin ang buong airport. Finally dumating din ang eroplano. Ayun, fly back to Manila na ako.

Birthday ko ulit

Hindi ako sanay na makatanggap ng regalo. Para sa akin, mas mabuti na ako ang magbigay kesa ako ang makatanggap. Panuntunan ko yan. Kung sa anong dahilan, hindi ko maipaliwanag. Basta.

Pero ngayong araw ng bertday ko, hindi ko inakala na magkakaron ako ng madaming regalo. Naging iba ang pakiramdam. Ngayon ko lang nabatid na meron pa din naman pala nakakaalala at nagmamahal sa akin.

Masarap sa pakiramdam.

Happy Birthday sa akin.

Filipino Natin

This is in relation to the published article of James Soriano at the Manila Bulletin, August 24, 2011 which is thanks to wordpress is being debated online. http://wawam.wordpress.com/2011/08/26/the-james-soriano-article-when-truth-hurts/ 

May isang ungas na Atenista ang sumulat ng isang column sa isang pahayagan. Ayon sa kanya, ang wikang Filipino daw ay salita ng kalye. Dapat daw ito gamitin para hindi kuyugin sa pagsakay sa jeepney. Ito din ay wikang dapat gamitin para mag-utos sa isang kasambahay o kaya naman para magpasundo sa driver. Dagdag pa niya mas mainam maging wika ang Ingles.

Para sa akin ang pagsusulat ay may kalakip na responsibilidad. At dahil ang kanyang sinulat ay inilathala sa isang pambansang pahayagan, dapat ay maging sensitibo siya sa mga uri ng taong babasa nito. Hindi ako mahusay magsulat at karamihan sa laman ng blog ko ay galing lang sa aking damdamin, pero ganun pa man nagiging sensitibo ako sa aking iilang followers.

Nagnginitngit ako sa galit sa mangmang na manunulat na ito. Ipinaramdam niya sa akin na kabilang siya sa mga naghaharing uri at ako ay isa sa kanyang alipin. Pero bago pa ako unahan ng aking emosyon, isusuma ko na lang ang ilang puntong dapat niya maunawaan.

1. Lahat ng wika ay nagmula sa kalsada. Walang wikang pinag-aralan muna bago inilathala. Lahat ito ay pinagtibay ng lansangan. Pagkatapos ay pinagyaman lamang ng kultura – at dinagdagan o pinaglinaw ng mga nilalang na nakapag-aral. Isa dito ang wikang Filipino. Samakatwid, hindi dahil galing ito sa lansangan ito ay masama. Hindi dahil Inglesero sya ay kukuyugin na siya ng mga taong kalsada. Sa pagkakaalam ko pa nga mas maingat ang mga taong kalye sa mga taong de-kotse at sa mga konyotik na gaya niya. Ang mga taong may payak na pamumuhay ay mas ilag sa mga taong may karangyaan. Kahit sa Quiapo o Avenida ka pa sumakay, hindi ka kukuyugin dahil lang Inglesero ka. Kukuyugin ka lang kung ma-angas ka.

Nararamdaman kong nag-sulat siya ng hindi niya inaral ng husto ang “subject” niya.

2. Totoong lahat ng teksbuk sa mga pribado at pampublikong paaralan ay nakalimbag sa wikang Ingles (maliban na lang sa mga Filipino subjects). Natural lang iyon. Gamitin niya ng konti ang kanyang katalinuhan. Ang mga subject na Math, English, Science, ay hiniram lang natin sa mga banyagang bansa. Hindi natin kailangan ilambag ito sa sarili nating wika sapagkat walang alternatibo ang mga salitang ito sa ating wika. Kung pipilitin natin ito para lang ipakita ang nasyonalismo magiging kakatwa lang tayo – mga payaso.

3. Walang masama kung kausapin ang mga kasambahay sa salitang Ingles. Malamang sa hindi makakaintindi naman ang mga ito at susunod sa utos. Yung mga katagang: “Water please,” O “Please prepare the car,”ay mga simpleng Ingles lang naman at hindi kailangan ng elementary diploma para lang maunawaan. Kung inisip niya dapat Filipino lang ang salitang dapat gamitin sa mga taong ito, problema niya na iyon sa kanyang “cultural orientation.” Hindi ito problema ng wikang Filipino.

4. Sa paghahanap ng trabaho kailangan syempre matalas kang makipagtalastasan sa wikang Ingles. Hindi dahil makapangyarihan ang salitang Ingles kungdi dahil halos lahat ng kumpanya sa bansang ito ay pag-aari ng mga banyaga. Hindi dapat ituro na kasalanan ng wika ang kawalan ng oportunidad. Sa pagkakaalam ko pa nga kahit ang gobyerno ng Pilipinas, salitang Ingles din ang gamit kapag nakikipagtalastasan sa mga pambansang porum (APEC, UN, etc.). Samakatwid ang salitang Ingles ay ginagamit lang para sa ating “survival.” At pag-uwi natin ng ating mga tahanan, isasara natin ang ating mga panga para makapag-salita ng wikang atin– lamang.

Mainam sana kung sinulat na lang niya na ang mga Filipino ay madalas makalimot ng sariling atin at madalas mabulag sa kinang ng ibang bansa. Mas magugustuhan ko pa kung sinabi niya dapat pagyamanin pa ng husto ang ating wika sa pamamagitan ng mga “makabuluhan” niyang suhestiyon. Pero ang laitin at ikumpara sa mababang uri ang ating wika ay walang kapatawaran. Kaya hindi yumayaman ang bansang Pilipinas ay dahil sa mga gaya niya na walang wagas na pagmamahal sa sariling atin.

Hindi ako magmamalinis at sasabihing hindi ako nagkasala sa sarili kong wika. Ngunit taas noo kong sasabihin na hindi ako kailanman nag-promote na talikuran ang sariling atin.

Fooled No More

One of the not-so good attribute of us Filipinos is being "uto-uto." Yes! Uto-uto - the attitude of saying yes over and over again eventhough it meant losing our own decision-making abilities and being laughed at by some "witty" individuals who pretends to be the stronger few. Being uto-uto means doing an act without deeply thinking about it. Because we are hardcore to our values, we don't realize we are also violating our selves for saying yes eventhough the real answer is no. It is not really wrong to say yes especially if your reason for doing so is to become reliant individuals.

We easily take the bait of saying "yes," and we unknowingly patronize abusers. So it becomes a habit. Saying yes all over and over again.

It is innate with our culture to please everyone -- especially those who are harder to please. It is for the same reason we have tolerated being colonized by different cultures. And for the same reason that we are still under the hegemony of colonialism.

And because of this we easily get fooled.

We become fascinated over something new to our eyes, something unique with our tastes or something fascinating with our senses. Just like when we try an un-reliable product and swore you shouldn't have bought it. Or when for example buying some pretty food on a restaurant which isn't so adorable when being swallowed.

What is so nerve-racking is that despite being fooled, some still smile and charge it to experience. Some still trusts and open up with the hopes of not experiencing the same fate again. The cycle of trusting-being fooled one more time goes on and on. While it is a sad story to hear, some people don't learn their lesson very well.

When it is time to stop, the red light should be flashing ON. When you reach the limit, the only word left to say is NO. Nothing's really over until you reject it. You should always tie the rope of the borderline.

There isn't anything wrong with pleasing someone. Just make sure to be pleased in return.