Once there were two high school students. A young boy and a young girl. They were always together and have been very good friends. They were not in love or anything like that, or at least. In fact, one of them treats the other as “best friend.”
The young boy was older than the girl. They would do anything for each other. The guy would dare ask the girl to do something and she would gladly do it. In return, he would seek to exchange his bargain to another favor. They spend school day together and would extend the day by going on long phone calls. Damn, no mobile phones yet at that time! The girl would sneak on one of her PE class to spend a badminton game with the guy and that sacrifice is untold until now.
They had nothing to fear and nothing to lose. Until year end breaks. They seem to be happy during the early years of parting: constant communication and gigs here and there. But age was so crucial that they ended up losing no chance.
Ten years after they meet again, unexpectedly. The girl is now a full-blossomed woman. Her environment changed everything in her except her heart. The boy, now a man has succumbed to the changes of his world. And everything about him before is now a history.
They are now both of age. But with different priorities. They tried to set foot to each others world but of no luck. Until the time when judgment calls it a day.
The guy formally asked the lady and she was caught off-guard. It was just that and the remaining days were blank. Nothing happened and everything was left unanswered.
Two months after, the guy held the woman in his arms. But it was now a different woman. For waiting is not another option — again.
Monday, February 14, 2011
Saturday, January 22, 2011
TPDH
Matindi ang trapik. Sumabay tuloy ang tindi ng kumakalam kong sikmura. Kung bakit naman kasi hindi ko naisip bumili ng makakain bago sumakay. Pasado alas-otso na ako nakauwi ng bahay. Ang gutom at pagod ay naghalo na talaga. Ngunit ang pagod at gutom ko ay sinabayan ng nakakabibiglang bungad ng aking ina.
Naipit ang kamay ng lola ko sa makina ng damit. Malalim at malaki ang sugat. Gaya ng karaniwang matatanda, hindi siya nagpadala sa duktor. Sa halip ginamot niya ang kanyang sugat na parang isang eksperto sa larangan ng medisina. Nilagyan daw ng kape para tumigil ang pagdudugo. Ngunit hindi ito naging sapat kaya nilagyan din daw niya ng asukal. Anak ng! Mabuti na lang at hindi naisipang lagyan ng gatas! At sa pag-aakalang hihinto at gagaling ito sa ganoong paraan, binuhusan niya ng amoxicillin ang nakabukas na sugat.
Alam kong mali ito. Kaya wala akong inaksayang oras at dinala agad namin siya sa pinakamalapit na ospital. Alas-nuwebe na noon. Kailangan ng sugat ng mabilisang lunas kungdi sigurado kong tetano ang aabutin ng lola ko. At dahil matindi pa rin ang trapik sa lansangan, sa pinakamalapit na pampublikong ospital nag-park ang aming sasakyan.
Kakaiba ang emergency room na yun. Walang tao sa receiving area. Maghintay daw kami sabi ng guwardiya, may lalapit din maya-maya. Umabot din yun ng sampung minuto bago kami inasikaso. Sa wakas, may nakaramdam na kailangan din pala ng lunas ng aming pasyente. Pagkatapos, pinapasok na kami sa trauma room. At tama ang pangalan ng silid na iyon. Sino man kasi ang pumasok doon ay tiyak na mato-trauma. Pansin kasi ang natuyong dugo sa monoblock chair na tila hindi na pinagkaabalahan pang linisin. Ang kisame ay puno ng agiw. Mabaho ang singaw doon na tila pinaghalo-halong amoy ng dugo, gamot, betadine at alcohol. Hindi din naman naiiba ang sahig nun na ubod ng dumi. Ang nakakakilabot pa ay ang kama ng pasyente dun --- parang himlayan ng mga malapit ng dalawin ni kmt.
Nilapitan kami ng nurse, bilhin daw muna namin ang gamot. Pambihira! Napaisip tuloy ako. Paano kaya kung mamamatay na ang pasyente? Hindi ba nila aasikasuhin kung walang pambili ng gamot? Sumunod pa din naman kami. Ang pharmacy ay katapat lang naman ng ER. May nakapaskil doon na 40% discount handog ng butihing mayora namin. Isang pasyente ang bumulong sa amin, doon daw kami bumili sa tapat ng gate ng ospital. Mas mura daw kasi doon. At totoo naman. Ang gamot na 220 sa loob ng ospital, 170 lang sa labas!
Nang mabili namin ang gamot, saka kami inasikaso ng duktor. Baka daw may bali ang buto. Kasi masyado daw malalim ang sugat. Kailangan daw ipa-xray ang lola ko -- may bayad pa din ito ha. Habang hinihintay kaming matawag, sinubukan kong interbyuhin ang bantay ng pasyenteng katabi namin -- pampalipas oras lang. Tinanong ko kung anong sakit ng pasyente nila. May LBM daw ang bata 3 araw na kaya pinapa-xray. Nagtaka naman ako. Kung may LBM ang bata, bakit kailangan ipa-xray? Buti nalang hindi ako duktor. At kung magka-LBM man ako, siguradong hindi ako pupunta sa ospital na iyon.
Nung tawagin na kami, pinagmasdan ko ang xray room. Gaya ng naunang silid, bagay ang pangalan noon sa kanya --- isang xray room. Meron doon nakakalat na eskeleton ng pinto ng cabinet ng lababo. Ang lababo ay may tubo na tila dating gripo. May bintana ang kwartong iyon na puro kalawang ang bakal na nilipasan na ng pintura. May mga agiw din ang machine. At maliban doon, may mga machine doon na parang eskeleton na lang.
Kagimbal-gimbal ang pangyayaring iyon. Ang gutom na naramdaman ko ay pinalitan ng matinding pagkasuklam sa gubyerno ng siyudad na tinitirhan ko. Habang nag-aagawan sila sa posisyon ng lokal na pamahalaan, maraming pagbabago na hindi mabago dahil sa kasakiman sa kapangyarihan. Habang pinagyayabang nila ang maskarang ginawa nila sa imahe ng lungsod na iyon, marami din ang nagsusupot ng mukha sa kahihiyan ng pabaliktad na pag-unlad ng aming pamayanan.
Sana lang bago pagandahin ang imahe ng kanilang liderato, subukan nila na pagandahin ang serbisyong kailangan ng tao.
Naipit ang kamay ng lola ko sa makina ng damit. Malalim at malaki ang sugat. Gaya ng karaniwang matatanda, hindi siya nagpadala sa duktor. Sa halip ginamot niya ang kanyang sugat na parang isang eksperto sa larangan ng medisina. Nilagyan daw ng kape para tumigil ang pagdudugo. Ngunit hindi ito naging sapat kaya nilagyan din daw niya ng asukal. Anak ng! Mabuti na lang at hindi naisipang lagyan ng gatas! At sa pag-aakalang hihinto at gagaling ito sa ganoong paraan, binuhusan niya ng amoxicillin ang nakabukas na sugat.
Alam kong mali ito. Kaya wala akong inaksayang oras at dinala agad namin siya sa pinakamalapit na ospital. Alas-nuwebe na noon. Kailangan ng sugat ng mabilisang lunas kungdi sigurado kong tetano ang aabutin ng lola ko. At dahil matindi pa rin ang trapik sa lansangan, sa pinakamalapit na pampublikong ospital nag-park ang aming sasakyan.
Kakaiba ang emergency room na yun. Walang tao sa receiving area. Maghintay daw kami sabi ng guwardiya, may lalapit din maya-maya. Umabot din yun ng sampung minuto bago kami inasikaso. Sa wakas, may nakaramdam na kailangan din pala ng lunas ng aming pasyente. Pagkatapos, pinapasok na kami sa trauma room. At tama ang pangalan ng silid na iyon. Sino man kasi ang pumasok doon ay tiyak na mato-trauma. Pansin kasi ang natuyong dugo sa monoblock chair na tila hindi na pinagkaabalahan pang linisin. Ang kisame ay puno ng agiw. Mabaho ang singaw doon na tila pinaghalo-halong amoy ng dugo, gamot, betadine at alcohol. Hindi din naman naiiba ang sahig nun na ubod ng dumi. Ang nakakakilabot pa ay ang kama ng pasyente dun --- parang himlayan ng mga malapit ng dalawin ni kmt.
Nilapitan kami ng nurse, bilhin daw muna namin ang gamot. Pambihira! Napaisip tuloy ako. Paano kaya kung mamamatay na ang pasyente? Hindi ba nila aasikasuhin kung walang pambili ng gamot? Sumunod pa din naman kami. Ang pharmacy ay katapat lang naman ng ER. May nakapaskil doon na 40% discount handog ng butihing mayora namin. Isang pasyente ang bumulong sa amin, doon daw kami bumili sa tapat ng gate ng ospital. Mas mura daw kasi doon. At totoo naman. Ang gamot na 220 sa loob ng ospital, 170 lang sa labas!
Nang mabili namin ang gamot, saka kami inasikaso ng duktor. Baka daw may bali ang buto. Kasi masyado daw malalim ang sugat. Kailangan daw ipa-xray ang lola ko -- may bayad pa din ito ha. Habang hinihintay kaming matawag, sinubukan kong interbyuhin ang bantay ng pasyenteng katabi namin -- pampalipas oras lang. Tinanong ko kung anong sakit ng pasyente nila. May LBM daw ang bata 3 araw na kaya pinapa-xray. Nagtaka naman ako. Kung may LBM ang bata, bakit kailangan ipa-xray? Buti nalang hindi ako duktor. At kung magka-LBM man ako, siguradong hindi ako pupunta sa ospital na iyon.
Nung tawagin na kami, pinagmasdan ko ang xray room. Gaya ng naunang silid, bagay ang pangalan noon sa kanya --- isang xray room. Meron doon nakakalat na eskeleton ng pinto ng cabinet ng lababo. Ang lababo ay may tubo na tila dating gripo. May bintana ang kwartong iyon na puro kalawang ang bakal na nilipasan na ng pintura. May mga agiw din ang machine. At maliban doon, may mga machine doon na parang eskeleton na lang.
Kagimbal-gimbal ang pangyayaring iyon. Ang gutom na naramdaman ko ay pinalitan ng matinding pagkasuklam sa gubyerno ng siyudad na tinitirhan ko. Habang nag-aagawan sila sa posisyon ng lokal na pamahalaan, maraming pagbabago na hindi mabago dahil sa kasakiman sa kapangyarihan. Habang pinagyayabang nila ang maskarang ginawa nila sa imahe ng lungsod na iyon, marami din ang nagsusupot ng mukha sa kahihiyan ng pabaliktad na pag-unlad ng aming pamayanan.
Sana lang bago pagandahin ang imahe ng kanilang liderato, subukan nila na pagandahin ang serbisyong kailangan ng tao.
Tuesday, January 4, 2011
Tamang Hirit
"Hoy!" biglang sigaw-tapik sa akin ng isang kaibigan. Ang layo daw ng tingin ko. Lumilipad daw sa hangin ang diwa ko. Napaisip tuloy ako. Kung malayo ang tingin ko, paano niya ito natanaw? Iisa kaya ang ang aming tinitingnan kaya nasukat niya ito? Ano ang ginamit niyang pansukat? Paano niya ito natapos sukatin gayong malayo nga ito? Kung lumilipad sa hangin ang diwa ko, ibig ba sabihin may pakpak ito? Nagulat ako sa realisasyon na puede na din pala makita ang hangin dahil nakita niya ang diwa ko dito.
Pero ang mas kahindik-hindik ay ang mga hirit na mabagsik. Hindi man natin ibig talagang sadyang napakalupit.
Eksena Level 1: P&F Deficiency
Sa isang foodchain:
Customer: Miss, meron ba kayong wipi (wi-fi) dito?
Crewe: Naku wala po. Apple pie lang po.
Ako: Ayos!
Eksena Level 2: P&F Deficiency Ulit
Usapang Berks
Berks 1: Wow, ganda na ng skin mo. Anong peeling (feeling) mo, gurl?
Berks 2: Gaga wala akong peeling.. maganda yung astringent ko.
Berks 1: Hahaha... pakiramdam girl!
Berks 2: Wala nga. Hindi mahapdi!
Ako: Mag-tagalog kasi kayo!
Eksena Level 3: Sa isang shuttle service
Pasahero: Manong, sa tabi lang po. Miss, excuse lang bababa ako (ako kasi ang nasa tabi ng pinto).
Ako: Sandali lang, umaandar pa. Pano ka bababa?
Eksena Level 4: Sa Ayala Terminal
Napakahaba ng pila ng shuttle service.
Miss: Miss, ano ito?
Ako: Ah, pila?! (Kunot-noo)
Miss: Nakapila ka?
Ay hindi! Naka-tambay lang. Pampalipas-oras!
Pero ang mas kahindik-hindik ay ang mga hirit na mabagsik. Hindi man natin ibig talagang sadyang napakalupit.
Eksena Level 1: P&F Deficiency
Sa isang foodchain:
Customer: Miss, meron ba kayong wipi (wi-fi) dito?
Crewe: Naku wala po. Apple pie lang po.
Ako: Ayos!
Eksena Level 2: P&F Deficiency Ulit
Usapang Berks
Berks 1: Wow, ganda na ng skin mo. Anong peeling (feeling) mo, gurl?
Berks 2: Gaga wala akong peeling.. maganda yung astringent ko.
Berks 1: Hahaha... pakiramdam girl!
Berks 2: Wala nga. Hindi mahapdi!
Ako: Mag-tagalog kasi kayo!
Eksena Level 3: Sa isang shuttle service
Pasahero: Manong, sa tabi lang po. Miss, excuse lang bababa ako (ako kasi ang nasa tabi ng pinto).
Ako: Sandali lang, umaandar pa. Pano ka bababa?
Eksena Level 4: Sa Ayala Terminal
Napakahaba ng pila ng shuttle service.
Miss: Miss, ano ito?
Ako: Ah, pila?! (Kunot-noo)
Miss: Nakapila ka?
Ay hindi! Naka-tambay lang. Pampalipas-oras!
Monday, December 20, 2010
Ano Daw?
Kakaiba talaga ang Pinoy. One of a kind ika nga ng ilan. Kakaiba ang pamumuhay, pag-iisip at pag-uugali. Pero alam niyo ba na kahit isa akong Pinoy hindi ko matagalan ang mga tamang hirit ng kapwa ko Pinoy? Nakakatawa di ba? At dahil iisa ang nakagisnang kultura, iisa din tuloy ang naging takbo ng pangaraw-araw na mga eksena.
Narito ang ilan sa mga naipon kong istorya. Medyo matagal na din na puro malungkot ang blogs ko. At dahil magpa- Pasko na, isi-share ko sa inyo ang mga istoryang kakaiba. Regalo ko. Sana matanggal ang pustiso mo sa kakatawa.
Sa isang highway, sakay ng isang kotse.
Naliligaw na ata kami. Hindi kasi namin alam ang daan na iyon at nagbakasakaling tumama kami pagkatapos namin umikot at magpabalik-balik. Mabuti na lang at may traffic enforcer kaming nakita. Naglakas loob na kami magtanong.
Ako: Manong, saan po ba ang daan papunta sa lugar na ito..(habang itinuturo ang address na nakasulat sa papel).
Traffic Enforcer: Diretso kayo sa paganun tapos saka kayo lumiko paganoon.
(Anak ng! Sabi ko na, minsan nakamamatay ang pagtatanong.)
Pumara ako ng masasakyang jeep. Nang makaupo ako sa loob nito, agad kong iniabot sa driver ang aking bayad.
Ako: Bayad po.
Driver: Ilan ito?
Ako: Isa lang po. (Dalawa lang kaming pasahero sa jeep -- iniisip kaya ng mama na babayaran ko ang pamasahe ng unang pasahero niya?)
Driver: Kasasakay lang?
(Sadyang may memory gap talaga si kuya!)
Matapos makapamili ng libro sa isang pomosong bukstor, dinala ko na ito sa kahera.
Cashier: Ma'am, bibilhin niyo po ito?
(Hindi ako nakakibo. Ano kaya ang ini-expect ni ate sa pagdadala ko ng libro sa cashier, hihiramin ko lang?)
Sa jeep ulit.
Ako: Sa tabi lang po. Para!
Driver: Bababa ka?
(Ah hindi, sasakay ako!)
Kasama ko kaibigan ko.
Ako: Nagugutom na ko.
Kaibigan ko: Hindi ka pa kumakain?
(Kumain na! Kaya nga gutom di ba? Fota!)
Nadapa ang tumatakbong bata sa isang playground. Nagkaroon ng gasgas ang tuhod nito. Dali-daling lumapit ang yaya nito sa umiiyak na bata.
Yaya: Okay ka lang? Masakit ba?
(Ay yaya, okay lang siya! May sugat nga siya di ba? At hindi yan masakit. Gusto mo subukan?)
Sa kwarto ko. Gabi na noon at nakita kong nakapikit at nakabulagta na ang kapatid ko sa kama.
Ako: Tulog ka na ba?
Kapatid: Oo. Bakit?
Ako: Wala naman. Ngayon lang kasi ako nakakita ng tulog na nagsasalita.
Sa isang restaurant. Hindi kami nabigyan ng baso nung iniabot ang isang pitsel ng iced tea.
Ako: Miss, puedeng makahingi ng baso?
Waitress: Para saan po?
(Wala lang, ate. Pang-decoration lang! Puede din pang-dessert.)
Narito ang ilan sa mga naipon kong istorya. Medyo matagal na din na puro malungkot ang blogs ko. At dahil magpa- Pasko na, isi-share ko sa inyo ang mga istoryang kakaiba. Regalo ko. Sana matanggal ang pustiso mo sa kakatawa.
Sa isang highway, sakay ng isang kotse.
Naliligaw na ata kami. Hindi kasi namin alam ang daan na iyon at nagbakasakaling tumama kami pagkatapos namin umikot at magpabalik-balik. Mabuti na lang at may traffic enforcer kaming nakita. Naglakas loob na kami magtanong.
Ako: Manong, saan po ba ang daan papunta sa lugar na ito..(habang itinuturo ang address na nakasulat sa papel).
Traffic Enforcer: Diretso kayo sa paganun tapos saka kayo lumiko paganoon.
(Anak ng! Sabi ko na, minsan nakamamatay ang pagtatanong.)
Pumara ako ng masasakyang jeep. Nang makaupo ako sa loob nito, agad kong iniabot sa driver ang aking bayad.
Ako: Bayad po.
Driver: Ilan ito?
Ako: Isa lang po. (Dalawa lang kaming pasahero sa jeep -- iniisip kaya ng mama na babayaran ko ang pamasahe ng unang pasahero niya?)
Driver: Kasasakay lang?
(Sadyang may memory gap talaga si kuya!)
Matapos makapamili ng libro sa isang pomosong bukstor, dinala ko na ito sa kahera.
Cashier: Ma'am, bibilhin niyo po ito?
(Hindi ako nakakibo. Ano kaya ang ini-expect ni ate sa pagdadala ko ng libro sa cashier, hihiramin ko lang?)
Sa jeep ulit.
Ako: Sa tabi lang po. Para!
Driver: Bababa ka?
(Ah hindi, sasakay ako!)
Kasama ko kaibigan ko.
Ako: Nagugutom na ko.
Kaibigan ko: Hindi ka pa kumakain?
(Kumain na! Kaya nga gutom di ba? Fota!)
Nadapa ang tumatakbong bata sa isang playground. Nagkaroon ng gasgas ang tuhod nito. Dali-daling lumapit ang yaya nito sa umiiyak na bata.
Yaya: Okay ka lang? Masakit ba?
(Ay yaya, okay lang siya! May sugat nga siya di ba? At hindi yan masakit. Gusto mo subukan?)
Sa kwarto ko. Gabi na noon at nakita kong nakapikit at nakabulagta na ang kapatid ko sa kama.
Ako: Tulog ka na ba?
Kapatid: Oo. Bakit?
Ako: Wala naman. Ngayon lang kasi ako nakakita ng tulog na nagsasalita.
Sa isang restaurant. Hindi kami nabigyan ng baso nung iniabot ang isang pitsel ng iced tea.
Ako: Miss, puedeng makahingi ng baso?
Waitress: Para saan po?
(Wala lang, ate. Pang-decoration lang! Puede din pang-dessert.)
Tuesday, December 7, 2010
Goodbye
You are no longer my friend. I don't want to be your friend either. It took me a while to accept. But now I know things have changed. I now realized how distant we are. Our worlds are different. We are poles apart.
I cannot look at you the same way as before. And I will not allow you to look at me again. There'll never be an opportunity to patch things up. That chance have been forever missed the moment you turned your back on me. Though admittedly I said goodbye first, you were the first one who turned away.
Cast upon a blind eye on me should we meet again. Expect that I shall turn a blank face in return. Just treat this as one last favor. I will never have peace when you're around.
I am ending this year with this farewell. And I will start anew.
This will be my last post in English this year. Until the next pain arise.
I cannot look at you the same way as before. And I will not allow you to look at me again. There'll never be an opportunity to patch things up. That chance have been forever missed the moment you turned your back on me. Though admittedly I said goodbye first, you were the first one who turned away.
Cast upon a blind eye on me should we meet again. Expect that I shall turn a blank face in return. Just treat this as one last favor. I will never have peace when you're around.
I am ending this year with this farewell. And I will start anew.
This will be my last post in English this year. Until the next pain arise.
Friday, December 3, 2010
Please Don't
There are only two things I avoid. Please don’t get me wrong, it is not death.
The first thing is surprise. Well, I don’t really hate it, but as much as possible I dont want to meet it. I dont like being caught off guarded. And the idea of being unable to define my next move kills me to death. While people thinks it is a very good avenue of pleasing people, it is I think the worst means if not the best way to put people into shame. Imagine yourself, being unable to plan or depict your next move. In that certain moment jumping, running, screaming or even smiling will no where to be place. And the last thing you know, you lost that moment. Loosing the chance of being able to control that moment. WAAAAH!!!
The next thing is parting. If I avoid getting surprised, more so with parting. It is like crashing my heart into pieces and putting it back with the hope that it will all be the same all over again. It makes my spine shiver and can’t help but shed those tears out from my eyes. I have always enjoyed being tough but in these instances, i just can’t help but to break down. At the back of my head is the wishful thinking that that person leaving will have the best blessings ever. But on the other side, is the pain that things wont be the same anymore.
I prefer goodbyes ending with see you later, or see you around…And I really dont like people saying good bye straight into my face. I’d rather people leave like just an ordinary day, where we need to part for a moment and see each other the next day. I cant stand goodbyes. I’d rather that people just leave a simple note or send a text, than kill me with those surprises telling me personally that parting time here I come…
The first thing is surprise. Well, I don’t really hate it, but as much as possible I dont want to meet it. I dont like being caught off guarded. And the idea of being unable to define my next move kills me to death. While people thinks it is a very good avenue of pleasing people, it is I think the worst means if not the best way to put people into shame. Imagine yourself, being unable to plan or depict your next move. In that certain moment jumping, running, screaming or even smiling will no where to be place. And the last thing you know, you lost that moment. Loosing the chance of being able to control that moment. WAAAAH!!!
The next thing is parting. If I avoid getting surprised, more so with parting. It is like crashing my heart into pieces and putting it back with the hope that it will all be the same all over again. It makes my spine shiver and can’t help but shed those tears out from my eyes. I have always enjoyed being tough but in these instances, i just can’t help but to break down. At the back of my head is the wishful thinking that that person leaving will have the best blessings ever. But on the other side, is the pain that things wont be the same anymore.
I prefer goodbyes ending with see you later, or see you around…And I really dont like people saying good bye straight into my face. I’d rather people leave like just an ordinary day, where we need to part for a moment and see each other the next day. I cant stand goodbyes. I’d rather that people just leave a simple note or send a text, than kill me with those surprises telling me personally that parting time here I come…
Tuesday, November 30, 2010
The Way It Was
I’ve lost. It’s over now. I hate to admit it but I guess I was fooled — or rather I am a fool. I am no longer clinging on it. Finally I am learning goodbye is the answer after all. It is very difficult to let go but I am being brave to accept. I am not taking any shortcuts. I am taking the hardest way out so that I shall never dare to go back again.
There’s really nothing to begin with so this should not be taken as the end. But as it never started, let it stay that way. I shall not be at any others dispense. I shall never be someone’s convenience. I have to stop now. Stop while I am still sane to say no. There will never be tears.
No right to hope for. The fantasy is over. The fiction has long been gone. Back to reality. No need to go back to my old self. I should embrace these changes brought about by pain and weariness.
Don’t get near me. Stay where visibility is impossible. Stay there forever until the gloom turns into lightness and darkness into happiness.
It won’t be forever. I am learning to look at the same direction again. This time, with no more qualms or fear. I shall be gleeful again. When the time comes.
There’s really nothing to begin with so this should not be taken as the end. But as it never started, let it stay that way. I shall not be at any others dispense. I shall never be someone’s convenience. I have to stop now. Stop while I am still sane to say no. There will never be tears.
No right to hope for. The fantasy is over. The fiction has long been gone. Back to reality. No need to go back to my old self. I should embrace these changes brought about by pain and weariness.
Don’t get near me. Stay where visibility is impossible. Stay there forever until the gloom turns into lightness and darkness into happiness.
It won’t be forever. I am learning to look at the same direction again. This time, with no more qualms or fear. I shall be gleeful again. When the time comes.
Subscribe to:
Posts (Atom)